Prolog

Walenie w drzwi nie ustępowało. Ciągły hałas rozpraszał mnie. Krzyczał, wrzeszczał i walił pięściami w drzwi. Zaufał mi, a ja to po prostu wykorzystałam. Nie potrafiłam się pogodzić z utratą najwspanialszej rzeczy w moim życiu. Był dla mnie wszystkim, ale wie że potrzebuje tego bardziej. 

Nogi mi zdrętwiały z siedzenia na zimnych płytkach pomiędzy wanną a umywalką. 

Nadal słyszę " Otwieraj, bo wyważę drzwi ", " Nie żartuje !".

To były początkowe groźby. Wiem, że chce mi pomóc, ale to boli najbardziej. 

Usłyszałam jak opiera się o drzwi i wyczerpany ciągłym krzykiem, siada. 

" Otwórz, błagam ", " Nie jestem zły, to tylko chwila załamania ... "

 

Prycham pod nosem, a on już nie wali w drzwi tylko puka. Siadam, oparta o wannę i zamykam oczy.

Patrzę na plastikowe opakowanie. 

I to wszystko przez ciebie. 

Wrzucam je do sedesu i spuszczam wodę. Spojrzałam na lustro nad umywalką. Dłońmi przetarłam twarz.

Podeszłam do drzwi. Zawahałam się. Słysząc moje kroki, podniósł się z podłogi. Mimo faktu, że go nie widzę, mogę stwierdzić, że wstrzymał oddech, że boi się tak jak ja. 

Przekręciłam klucz i złapałam za klamkę. Ledwo na niego spojrzałam, a już byłam w jego ramionach. 

Uniósł mój podbródek i spojrzał w oczy. Nie wiem, czy chodziło mu o moje źrenice, czy o miłość, ale po tym co odstawiłam raczej to pierwsze. 

-Nigdy już tego nie rób. - to było stwierdzenie, ale musiałam wtrącić swoje dwa grosze.

-Nie obiecuję ... - wyszeptałam, wtulając się w jego pierś.